Claude Monet’nin 1877 tarihli Sunlight Effect Under The Poplars adlı eserinde, yükselen kavak ağaçlarının gövdeleri arasında aydınlık bir peyzaj ve şemsiyeli bir kadın figürü yer alır. Kompozisyon, dikey ağaç ritmi ile zemindeki yumuşak ışık geçişleri arasında dengelenir.

Işık, yüzeyde kırılarak ilerler; kısa ve titreşimli fırça darbeleri atmosferi parçalı bir şekilde kurar. Renkler, doğal tonlar içinde dağılırken sahne geçici bir anın gözlemsel kaydı gibi ele alınır.

Aydınlık ve dikey yapısıyla yaşam alanlarında hafif, dengeli bir vurgu oluşturur.