Yol, bir istikamet üstünde olmalıdır. İstikamet, yolcunun yönelişi, merakı, niyeti ve güzeli arayışındaki ısrarıdır. Güzergah yola aittir, biz onu çizemeyiz. Ancak istikamet bize aittir, geliştirdiğimiz ölçüde hayatımıza şekil verir. Zaman zaman çizgimiz ve yürüyüşümüz sorunsuz görünse de bazı zorlayıcı durumlarla karşılaşırız. Yaşadığımız her şey, karakterimizin güçlenmesi için bir sınavdır. Güzel olan, yaşadığı her şeyin anlamlı olduğunun ve boşuna olmadığının farkındadır.

Yolun belirli sınırları vardır, ancak yürümenin sınırları yoktur. İnsan, yürümeyi bıraktığı anda yolun sınırlarına gelir. Okur, kitabı okumayı ve anlamayı bıraktığı yerde sınıra gelir, yürüyüşünü durdurur. Arayış içindedir. Okuyan yürür, yürüyen okur. Kendini dar bir alana hapsetmiş, kendi kendine yeterli olan insan, ne kitaba ne de yola ihtiyaç duyar.

Güzeli anlamayan insana, gül bahçesi verilse bile onu tahrip eder. Bülbül emanet edilse, onu perişan eder. Kabahat, Yusuf'un güzelliğinde değil, güzelliği sebebiyle ona zulmedenlerdedir. İnsanın değer yargısı, anlama ve algılama kabiliyeti, iyiyi kötüden ayırt etme yeteneği ne kadar gelişmişse, güzelliğe bakış açısı ve fikri de o kadar doğru olur.