Eros, arzunun tek bir duygudan ibaret olmadığını hatırlatır.
Yakınlıkla mesafe, şefkatle tehdit aynı kadrajda buluşur. Figürlerin yüz yüze gelişi bir çekimi temsil ederken, ortadaki bıçak kırılganlığı ve sınırları ima eder.
Etrafı saran melek figürleri ve tekrar eden eller, aşkın hem koruyucu hem de kaotik doğasına gönderme yapar.
Elif Sezgin’in anlatımı, masalsı bir estetikle rahatsız edici bir dürüstlüğü yan yana getirir.
Bakıldıkça katmanlanan, güçlü ve unutulmaz bir sahne sunar.