Her birey, ait olduğu kültür ve konuştuğu dil aracılığıyla mekanı tasarlar, sınıflandırır, anlamlandırır ve algılar. Mimari tasarım, sözcüklerin anlam kazanmasında etkili bir rol oynar ve bu tasarlama-algılama süreci, bireyin içinde yaşadığı toplumun ürettiği bilgi birikimiyle şekillenir.

Günümüzde “Osmanlı Mimarlık Terminolojisi” içinde yer alan pek çok kelime, kökenleriyle bağlantılı bir tasarım sürecinin ürünü olarak zamanla benimsenmiştir. Zaman içinde her tasarım, kelimelerin anlamlarını genişletmiş, derinleştirmiş ve zenginleştirmiştir. Sözcükler, farklı dönemlerde değişen koşullar içinde biçimlenmiş yapılar ve mekanların varoluş nedenleri üzerine düşünmemizi sağlar. Bu koşullar, toplumsal ve inşai kuralların getirdiği zorunluluklar ile dönemsel farklılıklardan kaynaklanmaktadır. Böylece, yapıların ve mekanların oluşum süreçleri, tasarım anlayışları ve kullanım biçimleri, mimarlık terminolojisinin evriminde ve sözcüklerin kavramsallaşmasında belirleyici olur.

Bu kitap, arşiv belgeleri, kurgu metinler, anılar ve çeşitli kaynaklar aracılığıyla 19. yüzyıl İstanbul’unun toplumsal ve kültürel dinamikleri içinde ortaya çıkan belirli yapı türlerini ve mekanları, onları ifade eden sözcükler üzerinden ele almayı amaçlamaktadır.