Hep kalemler mi birşeylerin üzerine yazacak? Bu sefer biz yazdık! En azından aktardık.

Louis Sullivan 1896’da “Biçim, işlevi takip eder” buyurmuş. Tasarımda önceliği fonksiyona vermiş. “En büyük” adliye saraylarını, “en uzun” binaları ve “devasa” şehir hastanelerini düşünün isterseniz. Sonra da işlevi inkar eden biçimin işlevinin ne olduğu sorusunu…

Adolf Loos sadece süslemelerin faydasızlığından dem vurmamış; gösteriş için harcanan emek, para ve zamanın; bizatihi görgüsüzlük, yozluk olduğunun altını çizmiş. Radikal mi radikal. Nefis (yine de iyi ki mimar olmuş da rahip, asker falan olmamış).

Mimarlığın divası Zaha Hadid kendi özgün üslubunu savunuyor. Hükümden ziyade bireysel bir meydan okuma onun dediği. Mimarisi de öyle, malzemeye, geometriye, inşaat tekniklerine hep meydan okuyor. Zaha Hadid özgüveni diye bir fenomen var.

Ludwig Mies van der Rohe’nin modern mimarlık kuramına armağan ettiği en bereketli vecize. Net ve kısa. Resmen erke dönergeci gibi kendi kendini ikrar ediyor. Az’a rafine payesi vermiş. Hazretin purolu fotoğraflarını görmesek “derviş” diyeceğiz.

İşte dünyevi bir itiraz. Sözünün arkasında da durmuş Venturi; her parçası ayrı telden çalan pencereler, kemerler, kolonlar, rengarenk cephelerle eğlenceli bir mimarlığın önünü açmış. Osmanlı-Selçuklu “sentezi” nedir bilmeyen Batılıların rafine dertleri işte; insan hakikaten imreniyor!