Ulusal ve uluslararası birçok ödüle layık görülen yazar ve şair Rukiye
Kebiri, bu eserinde okurlarımızı birbirinden farklı karakterlere sahip
olan kadınların dünyasına davet ediyor. On altı kısa öykünün yer aldığı
bu kitap, yaşam mücadelesinin, umudun, inancın dışavurumudur.
"Aklına bir fikir geliyor ancak bir kendi yaşını bir de ak düşmüş
saçlarını düşünüyor. Aynaya bakarak aklaşmış saçlarına dokunup
gözleriyle gülüyor. İstemsiz olarak harekete geçiyor ve gardıroba doğru
gidip giyiniyor. Eldivenlerini alıp boynuna kalın bir şal atıyor. Evden
çıkarken kocasının 'Nereye gidiyorsun?' sorusunu cevaplamadan kapıyı
kapatıyor. Eldivenlerini giyerken parktaki çocukların kahkahalarına
katılıyor. Bir iki kartopu yüzüne gözüne çarpıyor. Avuçlarını karla
doldurup çocuklara doğru koşuyor." (Kar Yağıyor)
"İçten içe canım sıkılıyor. Öyle olunca parmaklarım yazmaya can atıyor.
Bir aydan beri tek kelime dahi yazmadım. Düşüncelerimin kapısına mühür
vurulmuş sanki. Tozlu camın üzerine yazı yazmaya hevesleniyorum.
Parmaklarım camın üzerinde geziniyor. Camın tozunda yazının izi kalıyor:
Mavayıl" (Mavayıl)
"Bazı yaralar vardır iyileşir, geçer bazı yaralar ise daha da açılır.
Benimse kabuk bağlamış yaramın izi hem ruhumun hem de bedenimin
kadınlığını etkilemişti." (Vu Vei)